Bijna een jaar onderweg

 Wat gaat de tijd toch snel!

In juli 2020 werd ik geopereerd voor de CI. Eind augustus werd ik aangesloten.
Inmiddels ben ik dus al bijna een jaar onderweg en wat is er veel gebeurd in een jaar!

Veel heb ik er niet meer over geschreven: het laatste was eigenlijk over CI en corona.
Na veel struggles met de CI, wat bij mij zich vooral uitte in migraine aanvallen, leek het eindelijk eind november de goede kant op te gaan. Ik kon meer waarnemen met de CI, geluiden kon ik beter herkennen en stemmen werden ook, stemmen en niet meer zulke rare vervormde geluiden. Ik droeg de CI nu dagelijks en dat ging goed. Mijn hersens gingen wennen en dat was fijn. Het leek allemaal goed te gaan en ook qua werk kon ik steeds meer.

Maar helaas: net op het moment dat het met de CI de goede kant op ging en ik meer kon gaan werken, kwam corona en kreeg ook mij te pakken. En niet zo'n beetje ook. Het verloop was mild, maar na het verloop begon het echte werk pas. Ik had echt een jasje uit gedaan en kon eigenlijk vrijwel niets meer. Alles wat ik voorheen gewoon kon doen, kostte moeite en energie. Ik was dagelijks benauwd en kon amper een gesprek voeren, zonder buiten adem te raken. Ik kon per dag maar een taakje uitvoeren en de rest van de dag kon ik dan niets meer. Werken ging ook niet, hoe graag ik ook wilde. 
En de CI kostte zoveel energie, dat ik die ook niet meer kon verdragen. Dat ging gewoon niet. Ik moest me dus eerst gaan focussen op herstel van corona. En dat heeft veel tijd gekost en kost het nog steeds.

Inmiddels gaat het een stuk beter met mij. Wel zijn mijn longen waarschijnlijk licht beschadigd door de corona en heb ik ook de diagnose long-covid. Ik had altijd al lichte inspanningsastma, dan werd ik benauwd, maar nu was ook benauwd zonder inspanning. Gewoon dagelijks. Met medicatie is dat onder controle en ben ik niet meer benauwd, enkel nog steeds bij inspanning wel (niet wat ik wil, maar het is gewoon niet anders nu). Het is elke dag nog dealen met de gevolgen er van. 
En zoals ik al aangaf, CI droeg ik niet meer. Gelukkig had het CI -team daar begrip voor en werd mij op een gegeven moment geadviseerd, weer te proberen op te bouwen met een uurtje per dag te dragen. Toch is dit niet makkelijk, omdat ik moet kiezen; energie wat naar de CI gaat, of energie voor de dingen die ik doe? Beiden gaat vaak nog niet. Soms een moeilijke afweging, want ik wil gewoon de CI op kunnen, zonder dat het al die energie en inspanning gaat kosten en ik na een uurtje luisteren al bekaf ben en niets meer kan. 

Inmiddels staat de CI ook wat te hard voor mij; dus moet nog wat zachter ingesteld worden. Ook gaan de instellingen worden aangepast, dat ik de gevoeligheid zelf kan regelen, dus niet het volume instellen, maar kunnen aangeven hoeveel geluid er doorgelaten kan worden, dat ik dit naar beneden kan stellen. Ik ben erg benieuwd.
En ook de opstart functie gaat aangepast: als ik de CI op zet, komt er gelijk een soort knal aan geluid binnen en dat is voor mij te veel. Nu gaat het dan in 5- 10 seconden opgebouwd worden. Dat kan ook wat rust geven. Ik ben dus erg benieuwd hiernaar.

Gelukkig begint het "gewone" leven weer een beetje op gang te komen. Mij heeft dit wel ontzettend op weg geholpen, dus ik kijk positief naar de toekomst en elke dag gaat het weer een beetje beter.