Wielewalen

Twee jaar geleden ben ik voor het eerst mee geweest op een vakantie van de Wielewaal.
Afgelopen jaar niet geweest, vanwege de blessure aan mijn pols, maar dit jaar ben ik wel weer mee gegaan, met m'n vaste tolk!

En dat brengt nog wel wat met zich mee, want het blijft altijd zoeken, hoe je dat doet, samen als tolk en klant. In principe hanteer ik de regel: wanneer ik zorg verleen blijft de tolk buiten de deur. Dan gaat ze haar eigen gang, tot ik haar weer nodig heb.
Maar toch, zoals ik zei blijft het zoeken; een tolk is ook een mens van vlees en bloed en je hebt te maken met mensen van vlees en bloed. Er is interactie. Ik kan moeilijk m'n tolk in de hoek zetten en tevoorschijn halen, als ik wil dat er vertaald wordt. Zou wel leuk zijn, maar een beetje zielig.

Omdat er interactie tussen tolk en deelnemers en ook andere vrijwilligers ontstaat, is het soms lastig om continue bij elkaar te blijven, dat lukt ook niet altijd. Dan ontstaat er een situatie dat ik wel de tolk nodig heb, maar dat ze niet in mijn buurt is. Gelukkig hielp iedereen wel mee, om te zorgen dat ik het alsnog mee krijg, maar dat is soms wel lastig.
Ook werd ik deze week opnieuw geconfronteerd met mijn enorm afgenomen spraakverstaan. Ik bak er soms letterlijk weinig, tot niets van. Hierdoor ben ik erg afhankelijk geworden van de goede oren van mijn tolk en de goodwill van anderen, om voor mij te herhalen.
Voor mij is dat ook best frustrerend, want ik kon me vaak nog aardig redden met spraakverstaan en spraakafzien, maar nu moet ik het alleen van spraakafzien hebben. En dat houd ik niet dagenlang vol, hoe vermoeider ik word, hoe meer het laat afweten.
Dat betekende dat ik ook de inzet van de tolk anders moest aanpakken. In principe moe(s)t de tolk altijd bij mij zijn, omdat er ongelooflijk veel wordt gecommuniceerd tijdens zo'n week.
Met de vrijwilligers, maar ook met de deelnemers, welke voor mij vaak moeilijk te verstaan waren. Voor een goedhorend persoon al, laat staan dus voor mij. Met ook vaak nog eens ontzettend veel lawaai, want het was altijd heel gezellig en er werd veel gepraat.

Dus het was echt een ontdekkingstocht, voor mij, de tolk, de collega vrijwilligers, voor iedereen.
Er werd ook wel eens gevraagd of de tolk wat extra dingen wilde doen, tja, omdat ik snap dat het soms nodig is, zeg ik ja, maar daarmee snijd ik mezelf in de vingers. Ik moet dus wat liever voor mezelf worden, wat dat betreft en toch aangeven, dat het eigenlijk niet kan,
Advies was ook, dat de tolk volledig boventallig ingezet moet worden en niet voor andere zaken.

Ook heb ik een nieuwe ervaring opgedaan; nachtdienst met tolk. Aangezien ik de pieper niet hoorde, met apparaten niet en zonder dus al helemaal niet, moest de tolk in dat geval echt letterlijk mijn oren zijn en mij waarschuwen wanneer de pieper af ging. Ook moest er vertaald worden, want in het donker versta ik ook geen woord. Met een klein lampje er bij dan wel, maar dan kan ik er nog niet veel van bakken, dus in die zin was het erg fijn dat het werd vertaald, zodat het verlenen van de zorg erg soepel ging. De deelnemer hoefde zichzelf niet tien keer te herhalen en er ontstonden geen /weinig frustraties, omdat de communicatie niet soepel verliep. Dat was echt heel fijn.

Wat wel heel mooi was, er waren deelnemers bij die best wat gebaren konden, en omdat ik het nodig had en gebruikte ter ondersteuning, kwamen de gebaren bij veel mensen naar boven, of wilden ze het leren, waardoor er ook onderling een toegankelijke communicatie ontstond. Zo'n mooie ontwikkeling! Zo zie je maar weer, hoe belangrijk gebaren(taal) is/kan zijn en hoeveel meer mensen zich dan kunnen uiten en begrepen worden.

De week was enorm leuk, het vloog voorbij. Leuke collega vrijwilligers, met z'n allen aanpakken, plek voor lol was genoeg en ik heb veel over mezelf geleerd. Ik zou dit zo weer doen en de tolk mag mee. Dan plak ik die met lijm aan me vast!