Reizen

Zoals inmiddels al wel bekend, organiseer ik reizen, sinds begin dit jaar vanuit mijn eigen bedrijfje.

Dit jaar heb ik al twee reizen mogen maken en elk weer uniek en bijzonder.

Wat maakt het zo uniek en bijzonder?

Ik vind reizen super leuk om te doen en ik weet van mezelf dat ik me in het buitenland wel weet te redden. Ik spreek een aardig mondje Engels, Frans en klein beetje Duits. Als het echt nodig is, zullen al die talen wel weer vloeiender worden, gewoon er maar op los babbelen. Ik weet ook dat ik met een tolk op vakantie kan... dat maakt het gewoon toch makkelijker en toegankelijker

En waarom zou ik dit niet voor een grote groep kunnen bieden? De tolken zijn dan geregeld, er is een programma, er is een groep gelijkgestemden, dus dat maakt de drempel ook wel lager.

En tot nog toe is het nooit tegen gevallen; alle reizen zijn doorgegaan, met een klein groepje of met een grotere groep, het is altijd leuk.

Naast toegankelijkheid voor mensen die auditief beperkt zijn, wil ik me ook gaan richten op toegankelijkheid voor anderen, die misschien anders nooit meer op een reis kunnen gaan. Een van mijn vaste klanten gaat eigenlijk nooit meer op reis, maar deze reizen zijn bij uitstek geschikt voor haar, omdat er altijd wel iemand is die bij haar zit. Ze is niet goed te been en kan geen lange wandelingen maken, maar gezellig op een terrasje zitten of in een restaurant zitten met gezelschap is ook niet verkeerd. En als je dan iemand ziet opbloeien en zo ziet genieten... ja daar doe ik het voor.

Het is geen rozengeur en maneschijn; het is pittig werk, de voorbereidingen, maar ook de uitvoering zelf. Ik ben geen reisleidster (wil wel ooit een opleiding in die richting gaan volgen) en probeer mijn best te doen. Alleen gaat het soms even niet of loop ik vast. Dat is ook een leerproces. Het is ook vermoeiend en zwaar, ik ben wel verantwoordelijk en wil iedereen een fijne reis bezorgen.
Maar ik beleef er toch veel plezier aan en als ik hoor wat ik allemaal in gang breng door een reis uit te voeren, dan word ik er toch wel stil van. En trots.

De laatste reis naar Berlijn was weer een hele bijzondere; we waren als groep in groep, dus onze eigen groep ging mee in een grote groep horenden. Om op deze manier op pad te gaan, werkt meerdere kanten op; we laten mensen zien dat wij ook volledig kunnen meedraaien in de maatschappij, dankzij de inzet van een fantastisch (dat moet gezegd) team tolken.
We kunnen mensen, die zelf ook niet goed horen de weg wijzen, de mogelijkheden laten zien en uitleggen. En we namen een hoop gezelligheid mee, die zo aanstekelijk was, dat men gezellig bij ons kwam zitten, contact zocht en zich gewoon ook geaccepteerd voelden. We laten iedereen in z'n waarde, want dat vinden wij ook belangrijk.

Voor mij was het bijzonder, dat iemand, die ziek was en niet wist hoe lang ze nog te leven had, dat we haar weer wat levenslust konden terug geven, dat we haar gewoon op weg hebben kunnen helpen, door onszelf te zijn en haar te accepteren. De contacten die de reizigers met elkaar legden; de chauffeur die van onze joligheid genoot...

En veel en veel meer; de mogelijkheden die "mijn" reizigers hebben, door ergens heen te gaan en alles te kunnen volgen. Door alle informatie mee te kunnen krijgen. Te kunnen communiceren met anderen, zonder de barrières die er normaal zijn...

Daarom ben ik trots! Dat je op deze manier zoveel levens weet te raken. En dat maakt ook dat ik de moed erin weet te houden om door te gaan, omdat ik weet hoeveel het betekent voor mensen.