Werkperikelen als slechthorende

Ik werk op dit moment best wel veel; ik heb een leuke werkplek, ook een werkplek waar ik me relatief veilig voel, maar nog niet helemaal. Dat heeft te maken met dat ik nog zoekende ben hoe ik de communicatie zo optimaal kan regelen en dat is nog wel eens lastig.

Ook merk ik dat het eigenlijk niet helemaal duidelijk is hoe ik hoor en wat ik hoor en hoe ik dan functioneer. Hier is eigenlijk nooit specifiek aandacht aan gegeven.
Mijn collega’s wisten vanaf het begin af aan dat ik slechthorend ben, dit is ook aan hen verteld. Ik weet van sommige dat ze daar wel een beetje huiverig voor waren, want onbekend, maakt onbemind, maar dat het in de praktijk reuze mee gevallen is.

Waar de een me de hemd van het lijf vraagt, de ander het eigenlijk zonder er enig woord aan aan vuil te maken accepteert, merk ik toch dat het lastig is om in te schatten, in hoeverre er eigenlijk duidelijkheid bestaat over mijn beperking.

Het voordeel dat ik vanaf het begin functioneer in het team, is dat iedereen er mee “opgegroeid” is. Vanaf het begin zet ik een tolk gebarentaal in als er een overleg of scholing is. Heel normaal, niemand kijkt er gek van op. Heerlijk is dat. In die zin hoor ik er honderd procent bij.

Maar… ja er is een maar… de teamoverleggen zijn voor mij nog erg lastig. Er is vaak veel ruis. Ik twijfel dan of ik moet ingrijpen. Tolk doet dit ook wel, maar ik denk dan bij mezelf, ik wil het graag goed mee krijgen, dus ik moet eigenlijk even aangeven, dat het op deze manier niet te volgen is voor mij.
Ik vind het daarnaast ook een bijzonder aspect hoe het gaat: men hoort wat, reageert vervolgens direct en ook daar volgt weer een reactie op. Het gaat zo snel! Maar wat mij dan opvalt is dan men niet zo goed naar elkaar luistert. Ze horen meestal wat ze willen horen, maar niet wat er ECHT wordt gezegd. En dan zit ik met een vraagteken boven m’n hoofd, omdat ik iets heel anders heb begrepen en dus soms gewoon me afvraag wat de ander heeft gehoord. Toch is dit lastig, want bij dit staaltje snelle over en weer communiceren, loop ik altijd achter. Wil ik reageren, is men bij wijze van spreken alweer tien onderwerpen verder.

Ik merk ook dat als er meerdere mensen aanwezig zijn en aan het communiceren zijn, ik vaak iets anders ga doen. Ik luister met een half oor mee, soms pik ik op waar het over gaat, soms volg ik er geen bal van.
Het gebeurt ook dat er zo’n snelle communicatie over en weer is, dat ik gewoon het gevoel heb dat ik ergens de boot mis. En dat is dan een gevoel, maar ik heb het niet gehoord. Ik weet dus dan ook totaal niet waar ik naar moet gaan vragen of wat ik eigenlijk heb gemist.
Dit horen, reageren en weer horen is een heel natuurlijk proces bij horende mensen.
Bij mij is het een puzzeltje, ik hoor, zie, combineer en deduceer,  weet ik net waar het over gaat is iedereen alweer bij het volgende onderwerp.
Er zijn hele lieve collega’s die soms kort herhalen waar het over gaat, dat is geen moeite. Meestal merken ze ook wel aan m’n antwoorden dat ik totaal niet heb geluisterd. En soms is het wel lekker om het gewoon te laten gaan. Als het echt belangrijk is, hoop ik dat ze me aan m’n jas trekken, in die zin moet ik ook vertrouwen in hen hebben.

Ik moet ook opletten dat ik sociale situaties niet ga vermijden; in de pauze ga ik wel bij de collega’s zitten. In het ene geval is het een rustig kabbelend gesprekje, waar ik veel van kan volgen en zelf nog eens mee kan praten. In het ander geval kan ik het wel volgen, maar gaat het toch snel en is het lastig om mee te praten. Dan ben ik stil. En soms volg ik het helemaal niet. Zit ik een beetje op m’n telefoon te spelen. Niet omdat ik asociaal ben, maar omdat ik het niet volg.
Gelukkig komt dit niet vaak voor, dus dat scheelt. Ik leer m’n collega’s ook steeds beter kennen en ook steeds beter hun stemmen te herkennen. De een praat ook duidelijker dan de ander, waardoor ik die sneller opvang. Hierdoor krijg ik een groot gedeelte van een gesprek dan toch mee.

Laat me wel een ding duidelijk stellen: mijn collega’s doen hun best! Ze accepteren me zoals ik ben en ik ben ook erg blij dat ik in dit team mag functioneren.
Ik denk dat ik soms zelf weleens wat assertiever mag zijn. Maar hoe ver ga je daarin, vraag ik mij af? Ik hoef niet altijd alles te volgen. Ik wil ook niet constant op m’n tenen moeten gaan lopen, omdat ik bang ben dat ik iets mis. Als collega’s met elkaar aan het praten zijn en ik dan ook nog alert moet zijn op wat zij zeggen, dat is zwaar vermoeiend. Dus het is denk ik elke keer een afweging maken, van wanneer ik wel alert ben en wanneer ik even terug zak. Waar ligt de grens eigenlijk? Ik denk dat het persoonlijk is, maar ik weet dat ik het niet kan vol houden om continue alert te zijn. Communiceren is een vermoeiend proces, maar ook nog eens een hele dienst op je tenen lopen, omdat je bang bent dat je iets mist is ook erg zwaar.

O ja: ik moe(s)t ook leren om over mijn angst voor piepers/bellen heen te komen. Dit heb ik ergens anders opgepikt, waardoor ik in het begin amper op de bellen durfde te reageren. Nu ben ik al zo ver dat ik op neem en aangeef dat ik er aan kom. Of dat ik de deur (hoofdingang) open doe. Ik zie op mijn pieper wie er belt, dus dat scheelt altijd. Maar die angst zit er nog steeds een beetje. Maar misschien dat ik zelfs daar overheen kom. 

Ik merk wel dat ik me altijd een beetje in de verdediging voel gedrukt, als mensen vragen hoe ik dat ga doen als ik zelf moet bellen of gebeld ga worden. Eh tja, kijken welke hulpmiddelen ik kan inschakelen en eventueel overleggen hoe dit aangepakt zou kunnen gaan worden? Maar ik word altijd een beetje zenuwachtig bij dit soort vragen, want dan komt ook gelijk weer naar boven, dat ik me afvraag;  stel je voor dat ze me niet geschikt vinden voor dit werk? Slaat nergens op, ik wil graag werk doen, waar ik goed in ben en wat ik leuk vind. Dus moeten we kijken hoe ik dat kan doen toch?