Werken in de ouderenzorg als slechthorende

Zoals bekend, loop ik op dit moment stage in de ouderenzorg. En ik maak best leuke dingen mee!
(Ook minder leuke dingen, maar hee, dat hoort er ook bij. Maar meestal is 't best een feestje hoor).

Het leuke vind ik, van het werken in de ouderenzorg, is dat m'n slechthorendheid helemaal geen issue is. De meeste cliënten hebben het niet altijd direct in de gaten, want ik reageer vrij adequaat. Logisch, want ik heb veel één op één contact, waardoor ik meestal in een optimale omgeving zit.
Maar soms moet ik wel lachen; dan lijkt het net of we een wedstrijdje doen, wie het beste (of is het slechtste?) hoort. Dan versta ik niet wat er wordt gezegd en vraag om herhaling, maar dat verstaat de client weer niet, zodat die om herhaling vraagt. En dan kun je wel even bezig blijven!

En het houdt mij ook een spiegel voor; want het creëert bij mij ook een stukje bewustzijn. Hoewel ik er aan gewend ben en weet hoe je er mee moet omgaan, vergeet zelfs ik het wel eens! En dat maakt mij er bewust van, dat het geen opzet is van anderen als het bij mij ook weer eens gebeurd. Natuurlijk, als de client tien keer om herhaling vraagt, valt bij mij het kwartje ook wel weer en dan denk o ja, aankijken en niet zomaar ergens in het luchtledige gaan zitten praten. (Tien keer is een beetje overdreven hoor).

Soms kom ik ergens binnen en staat de tv loeihard! Zo hard dat ik mezelf niet meer kan horen denken. Au (!). Dat is wel duidelijk dan toch?
Ik betrap mezelf erop dat ik soms ook wat harder ga praten. Wat is dat toch, harder praten tegen ouderen? Net als dat we tegen baby's op zo'n "koesie, koesie" (hoe noem je dat anders?) manier gaan brabbelen, praten we tegen ouderen automatisch harder. Helemaal nergens voor nodig, tenzij ze me niet verstaan. Maar dan hebben ze hun gehoorapparaten niet in of hebben ze totaal niet in de gaten dat ik iets aan het vertellen ben.

Iets wat mij altijd wel opvalt: als iemand mij vertelt dat ze zeker hebben verstaan wat er wordt gezegd. Ik ken de manieren om het te camoufleren dat je het niet goed hebt verstaan wel. En die herken ik over het algemeen bij anderen ook heel goed! Wat dat betreft kun je me niet zo snel voor de gek houden. Waar anderen wel geloven of twijfelen of je het hebt meegekregen, weet ik dat gewoon. Logisch, want ik gebruik(te) deze camouflage zelf ook.

Leuke dingen brengt het mij ook: zo had ik batterijtjes van het hoortoestel van een client vervangen; die zei, ik hoor slecht, maar wat ligt dat dan aan? Die begreep er dus niets van. Dus ik batterijtjes vervangen en ineens deden de apparaten weer wat ze moesten doen! Client helemaal blij. Kijk en daar word ik nou weer blij van.
Het kan dus een voordeel zijn, als ervaringsdeskundige weet ik waar ik op moet letten. Ik maak het zelf tenslotte ook allemaal mee.
De reacties die ik krijg als ze zien dat ik ook gehoorapparaten draag: "o, heb jij er ook twee"?
"daar heb ik helemaal niets van gemerkt"! En soms praten we over hoe het is om niet goed te horen.
Enig verschil is dan wel, dat ik niet meer weet wat het is om goed te horen, maar dat zij het vaak nog wel weten. Maar we zitten wel in hetzelfde schuitje: die oren die doen het niet meer zo goed! En daar moeten we het dan mee doen.

Hoezo beperking?

p.s. maandag is m'n klinische les. Spannend!