Sociale omgangsvormen

Voordat ik begin wil ik eerst aangeven dat dit gehele blog is geschreven vanuit mijn perspectief. Wat ik schrijf is mijn eigen ervaring, ik spreek dus niet voor anderen. 

Slechthorend zijn, betekent voor mij, dat ik de dingen niet altijd op gehoor waarneem.
Het grappige is, dat ik ondanks mijn slechthorendheid wel auditief ben ingesteld. Ik moet dingen horen om te onthouden. Daarnaast ben ik gelukkig ook heel erg visueel, wat ik zie dat is heel belangrijk. Mijn andere zintuigen compenseren heel sterk het uitgevallen zintuig. Dat is logisch, want je moet op een andere manier de dingen zien mee te krijgen.
Ik zie heel veel, ik neem niet altijd alles bewust waar, maar ik ben me altijd wel bewust van mijn omgeving en wat er om mij heen gebeurt. Ik kijk veel, ook als ik met iemand in gesprek ben en ik hoor wat, kan het gebeuren dat ik ga kijken waar het geluid vandaan komt of wat er achter iemand gebeurd.
Voor anderen en dan vooral doven/sh kan dit verwarrend werken, soms kijken ze met mij mee, waar ik naar kijk, soms vinden ze het vervelend, omdat ze me dan niet meer kunnen volgen. Maar het is gewoon iets wat bij mij hoort, het is voor mij een soort van multitasken. Want hoewel ik weg kijk, volg ik mijn gesprekspartner nog wel.

Ik hoor dus nog wel iets, meestal zijn het geluiden. Ik kan geen gesprekken volgen zonder dat ik mensen zie, ik heb hier echt het mondbeeld bij nodig. Hoewel ik, als ik je beter ken wel eens kan volgen, zonder dat ik je zie, dat hangt van je stem af en de ruis.

Waarom nou dit blogje? Ik merk dat ik soms op sociaal gebied en met name de sociale omgangsvormen mij soms wel eens afvraag, hoe pak je dit aan? Dan voel ik me een beetje beperkt. Toen ik jonger was, was dit erger en besefte ik dat nog niet.
Dat wil niet zeggen dat mijn ouders mij niets hebben geleerd, dat hebben ze wel, maar dat heeft puur te maken met mijn gehoor! Ik zeg altijd, het lijkt of de horende wereld een (sociale) code heeft, die iedereen (althans de horenden) begrijpt, maar waar ik van mis, hoe dat in elkaar zit. Natuurlijk niet alle horenden begrijpen die sociale code, maar in de omgeving waar ik me in beweeg, heb ik die indruk wel eens. Bepaalde kleine dingen krijg je niet mee. Om maar een voorbeeld te noemen: als iemand mij iets vraagt, bijvoorbeeld, "wil je iets drinken?' dan zei ik vroeger altijd "ja" of "nee". Ik heb pas later geleerd dat het eigenlijk heel bot over komt. Er werd mij verteld dat het beleefder is om te zeggen, "ja, graag" of "nee, dank je". Inmiddels zit dat er bij mij ingebakken. Ik ga er dan ook op letten of dat echt zo is, of anderen dat ook echt zo zeggen. En ja, dat zeggen ze! Ook wel eens niet hoor. Dit is maar een voorbeeld uit de velen.
Andere dingen pik ik automatisch op, omdat ik dat wel zie. Maar het zijn eigenlijk hele kleine subtiele dingen, waar je niet eens van in de gaten hebt, dat je daarmee de plank mis slaat.
Dus ja, ik voel me wel eens heel onhandig! Niet dat ik daarmee wel eens een blunder bega (en wat dan nog fouten maken we allemaal), maar ik merk dat er soms iets van me wordt verwacht, wat niet wordt uitgesproken, maar wat wel blijkbaar heel vanzelfsprekend is. Dat is lastig, want ik kan er niet naar vragen omdat het niet wordt uitgesproken, dus ik weet dan niet wat er wordt verwacht.
(Snapt u het nog?) Ik probeer altijd de kunst een beetje af te kijken bij anderen, maar uiteindelijk doe ik toch mijn eigen ding. Want zo ben ik nou eenmaal ook! Alleen is het lastig als je gewoon niet snapt wat er nou van je wordt verwacht. Het is geen opzet en ook niet bewust, het is alleen dat je het niet weet!
Wat ik zelf zo jammer vind, is dat men vaak vergeet dat dingen op zoveel manieren kunnen, voor mij is niet één manier juist. En sociale omgangsvormen: wat wij hier in Nederland vanzelfsprekend vinden, vinden ze ergens anders weer raar...

Ik wilde al heel lang hier over schrijven, maar om dit onder woorden te brengen vond ik erg lastig.