de kop is er af...

Een eerste dag op stage gaan of ergens beginnen met werken is altijd spannend...
Ik vond het dubbel zo spannend, want ik kan er tenslotte niet om heen, ik ben wel slechthorend. Het is elke keer weer de vraag hoe iedereen op er gaat reageren en hoe zo'n dag gaat lopen. Ik bedoel zelf weet ik wel, dat ik meer ben, dan alleen slechthorend, maar ik heb al te veel negatieve ervaringen mee gemaakt, om alles zomaar over me heen te laten komen.

Van te voren was ik al bij de instelling geweest om kennis te maken. Ik kreeg toen een heel positieve indruk en vandaag werd deze indruk bevestigd. Ik werd goed opgevangen, er werd goed rekening met mijn slechthorendheid gehouden. Het werd uitgelegd aan m'n collega's. Ik was in de ochtend al geïntroduceerd bij een aantal cliënten, die naar ik hoorde ook erg nieuwsgierig waren. In de eerste twee uurtjes dat ik er was, had ik een tolk bij me, want er werd veel informatie gegeven en dan is het fijn als ik even kan terug vallen op de tolk. Maar alles werd zo duidelijk aan me verteld, dat het gewoon helemaal goed kwam.
Er werd gecheckt of ik de gesprekken kon volgen, als ik iets niet verstond was de bereidheid om te herhalen ook groot en ook de collega's werden er attent op gemaakt dat ik slechthorend ben en dat ze me dus moesten aankijken als ze wat aan het vertellen waren.
Ook de cliënten werd het verteld; dat ze mij moesten aankijken als ze wat vertelden.

Ik kan wel zeggen, er viel gewoon een last van mij af, de ontvangst en alles er om heen was heel hartelijk en heel spontaan.
In de afgelopen tien jaren heb ik enorm veel stage's en werkplekken gehad. Eigenlijk is er heel lang nooit een issue gemaakt van m'n slechthorendheid. Het was echt zo, van ze is slechthorend, nou en? Ik werkte toen ook in de ouderenzorg. Een van mijn eerdere stagebegeleidsters was ook zo'n type dat aan bewoners uitlegde dat ik niet reageerde omdat ik het niet had gehoord vanwege m'n slechthorendheid. Ik zei toen tegen haar, moet ik dat niet zeggen? Nee hoor, dat was niet nodig, ze zei ook, als je het niet hoort, kun je er ook niets van zeggen. En ja dat is ook zo. Als men dat zich realiseert, dan weet ik altijd wel dat het goed zit.
Doordat ik meestal goede begeleiders had, die nooit een belemmering zagen in mijn slechthorendheid en gewoon ook heel nieuwsgierig waren naar hoe ze er mee om moesten gaan, is dat altijd vlot verlopen.
Een tolk inzetten? Ja natuurlijk, als ik het daarmee beter kon volgen, waarom zou ik dat dan niet doen? Communicatie per sms of mail? Geen probleem! (Whatsapp was er nog niet). Het was er gewoon en er was overal wel een oplossing voor.
Ik wil niet luchtig doen hoor en zeggen dat alles perfect ging, maar wat ik er mee wil zeggen is dat er werd gekeken naar wat ik wel kon en niet wat ik niet kon. Dat ik uiteindelijk vast liep op diverse stage's, dat had veel al weer met andere dingen te maken, maar dat is niet iets wat ik hier wil en ga bespreken.

M'n laatste ervaring was gelijk de meest heftige. Zoals ik dus net al aangaf heb ik vrijwel altijd te maken gehad met begeleiders in de praktijk die er soepel mee om gingen. M'n verbeter punten lagen altijd op andere vlakken en had niets te maken met communicatie met cliënten, want dat verliep altijd goed.
Het komt er in het kort op neer dat ik in het begin daar enorm op m'n tenen heb gelopen omdat ik merkte dat er moeite was met m'n slechthorendheid. Er is ook heel heftig op gereageerd en dat heeft een enorme klap gegeven. Dat heeft ook heel lang gekost voordat het vertrouwen over en weer werd hersteld. Het is uiteindelijk hersteld, maar ik heb altijd het gevoel gehad dat ik me moest bewijzen. Dat ik hetzelfde kon als iedere horende en zelfs nog meer. De slechthorenden onder ons herkennen denk ik dat gevoel wel, dat je je enorm gaat/moet inzetten om te bewijzen dat jij het ook kunt!
Dat kost veel energie, want ik liep op mijn tenen. Dat houdt een mens niet vol, ik had het gevoel dat ik het me niet kon veroorloven om fouten te maken, want dan zou ik er gelijk op afgerekend worden.
Uiteindelijk kwam ik tot rust, omdat ik twee jaar op dezelfde plek heb gewerkt en mijn plek ook had gevonden. Men leerde toen ook dat mijn slechthorendheid geen belemmering vormde en dat er voor alles wel een oplossing mogelijk was. Er moest alleen een andere manier van denken aan te pas komen. Ik heb deze twee jaar ook als enorm leerzaam ervaren.

Maar door de impact van het gebeurde ben ik nu nog veel alerter hierop, dat het goed gaat. Ik heb een doel wat ik wil behalen en ik ben bereid om daar hard voor te werken. Ik kan heel goed aan mensen uitleggen hoe ik functioneer, maar ik heb daarbij wel de medewerking en de bereidheid van anderen nodig. En als dat er is, dan kan ik zeker laten zien wat ik kan!
Vandaar ik dus heel blij ben met deze ontvangst. Horen is belangrijk, maar omgaan met cliënten kan op vele manieren. Daarbij heb je niet alleen je gehoor nodig, maar is het ook belangrijk wie je bent als persoon en hoe je met anderen omgaan.