Spagaat

De titel van mijn blog is "spagaat". Ik heb niet voor niets gekozen voor deze titel.

Ik denk dat men, ongeacht het feit of hij een beperking heeft wel eens in een spagaat beland. Ik zelf zit daar op dit moment ook in.

Het heeft te maken met mijn beperking; je kunt twee kanten op denken geloof ik!

Hoe komt het dat ik in een spagaat ben beland? Zoals ik meldde gaat het op school goed, ik krijg alle medewerking aan alle kanten die ik nodig heb, maar toch... Er wringt iets. En daar ben ik nu mee bezig.

Ik ben erg gemotiveerd om mijn studie af te ronden met een goed resultaat. Ik ben geen streber, ik hoef niet summa cum laude of cum laude af te studeren.

De eerste periode liep dat allemaal vlot, maar op dit moment loop ik een beetje op mijn tenen. De omslag van het weer heeft er ook mee te maken, daar heeft iedereen wel last van, maar er is meer.

Ik heb de intentie om al m'n lessen te volgen want ik wil de stof goed begrijpen. Dankzij inzet van de tolk en de SmartLink, lukt dit ook wel, maar er is een punt waarop ik toch vastloop en ik heb gemerkt dat het veel energie kost. 

Er is altijd veel geroezemoes tijdens colleges en hier is al herhaaldelijk op gewezen. Even helpt het en daarna gaat het weer door. Hierdoor kan de tolk de informatie niet adequaat vertalen en heeft de docent het gevoel door de lesstof heen te moeten razen of worden ze onzeker, waardoor de boodschap vervormd over komt.
Dat razen door de lesstof, komt het spreektempo van de docent niet ten goede. En het geluid van achteren in het collegezaal, draagt ontzettend naar voren. Mijn horende en ook gemotiveerde medestudenten hebben hier al last van, mijn tolk heeft er last van en de docent heeft er last van. Dat alles bij elkaar maakt dat een college niet altijd even fijn is om te volgen, door alle stress en onrust. Ik hoor het geroezemoes ook. Mijn apparaten uit zetten is een optie, maar dan is de SmartLink zinloos en hoor ik totaal niet meer wat de docenten zeggen. Er kan een woord tussen zitten wat voor de tolk onbekend is, maar voor mij wel bekend, dus ik heb de combinatie gewoon nodig. Maar ik voel de onrust wel... Dus colleges zijn vaak een crime om te volgen.

Dit is ook herhaaldelijk aangegeven hoor, het is niet dat er niets mee gebeurd. Het gaat al wel iets beter, maar niet voldoende. 

Voor de studenten die zich voor de volle honderd procent inzetten, is dit vervelend, want die willen de les zo goed mogelijk mee krijgen.

Voor mij gaat het nog eens dubbel op; ik moet me voor tweehonderd procent inzetten en ik heb ook nog een schakel er tussen zitten. Ik kan dus niet op m'n gehoor alleen het college volgen, ik moet naar de tolk kijken. Ik moet ook nog in mijn hoofd even de vertaalslag maken van NmG naar Nederlands. Dat is hard werken! En urenlang naar de tolk kijken is ook vermoeiend. Ik kan wel even een paar minuutjes gaan wegdromen, daar niet van, maar de tolk zet ik niet voor niets in. Ja, het kost dus extra energie.

En dat zal ook altijd blijven, ik ben toch slechthorend en dan moet je iets meer je best doen, om hetzelfde mee te kunnen krijgen als horenden... Althans in de horende wereld. 

Maar goed; dat betekent niet in mijn ogen dat ik de opleiding niet kan doen. Integendeel, mijn beperking geeft mij op heel andere gebieden net dat stukje extra's wat ik nodig heb. Ik doe minder met mijn oren, maar ik doe meer met mijn andere zintuigen. Dat is toch ook heel wat waard?

Nu heb ik aangegeven dat ik niet meer alle colleges/lessen wil gaan volgen. Gelukkig is dit heel goed opgepakt door mijn slb'er, zij kan het zich levendig voorstellen. Nu komt mijn leeftijd en ervaringen van de afgelopen jaren zeer goed van pas. Ik kan dus zelf een afweging maken om te komen en dat alleen al geeft veel rust. Ik kan waar nodig aan medestudenten aantekeningen vragen. Mijn klasgenoten zijn ook altijd bereid om te helpen!

De spagaat waarin ik me bevond was namelijk het volgende: het feit dat het te zwaar is voor mij om alle colleges te volgen, kan ook gezien worden als, "zie je wel, ze kan deze opleiding niet aan, hoe moet ze dat in de praktijk gaan doen?" En meer van dat soort doemdenken.

Terwijl ik zelf het heel anders zie, namelijk als goed voor mezelf zorgen om te voorkomen dat ik onderuit ga. En ook er voor te zorgen dat ik toch een goede verpleegkundige ga worden. Ik probeer positief te blijven (en gelukkig krijg ik af en toe een duwtje), ik weet wat ik wil en ik ga er voor zorgen dat ik dat doel ga behalen. En dankzij steun aan diverse kanten weet ik ook zeker dat het gaat lukken. Mijn slb'er zet zich voor de volle honderd procent in, dat merk ik elke keer maar weer. Heerlijk om op terug te kunnen en mogen vallen.

En het is ontzettend fijn om tolken te hebben, die ook in de gaten hebben wat er gebeurd en daar ook iets in kunnen betekenen. Zij zien net weer andere dingen en hebben ook wel tips. 

En ze kunnen wat betekenen in het inzicht geven aan een horend persoon, hoe het voor een slechthorend/doof persoon is. En dat is fijn! 

Dus al met al, ik kom alweer uit dat spagaat... Het is soms alleen even zoeken hoe. En ik blijf er van overtuigd, mijn beperking is mijn kracht! Want hoezo kan alles maar op één manier? Er zijn toch meerdere wegen die naar Rome leiden? Dus zijn er ook meerdere wegen om de opleiding te halen!

(en trouwens: ik ben niet mijn beperking...)