CI operatie.
Om 7.30 was de opname al, erg vroeg. Helaas kon ik nog niet op de afdeling KNO terecht, dus ik moest me melden bij orthopedie. Na even gewacht te hebben, werd ik naar m’n kamer begeleid en hoorde dat ik me al snel klaar moest maken, want de operatie stond om 9.30 gepland en ik moest naar de OK.
Van tevoren moest ik vernevelen en kreeg ik alvast een tablet tegen de misselijkheid.
Toen was het tijd om te gaan; richting OK. Dat was een lange tocht door het ziekenhuis heen met bed en al. Op de OK waren er allemaal mensen om me heen. Ik had mijn hoorapparaten nog in. Iedereen die zich kwam voorstellen deed netjes z’n mondkapje naar beneden, zodat ik ze kon spraakafzien, dat was wel prettig, zodat ik wist met wie ik te maken had.
Voor het infuus moest geprikt worden; ik sta er niet om bekend dat mijn aders moeilijk te prikken zijn, maar toen lukte het niet. Eerst in m’n ene hand, toen in m’n andere hand en toen toch weer terug in de eerste en het lukte. Maar ook in m’n andere hand zat een poging van het inbrengen van het infuus, dus dat ging lekker.
Na het inbrengen van het infuus ging het snel, ik ging onder het zeil. Erg prettig vind ik dat nooit, je voelt je arm helemaal koud worden, maar gelukkig is dat snel voorbij.
Zo’n 3,5 uur later werd ik wakker op de verkoeverkamer. Ik kreeg gelijk een ijsje, en dat ging er wel lekker in, na drie uur met ’n beademingsbuis. Toen moest ik wachten tot ik volledig bij was en opgehaald zou worden en dat was zo’n twee uur later. Terug op de afdeling kwamen m’n ouders al snel en ik voelde me heel helder. Niet net of ik paar uur onder narcose had doorgebracht. Enige bewijs daarvan was de tulband om m’n hoofd en een door druppelend infuus. Pijnstilling kwam er ook bij toegevoegd, dus ik had daar ook nog niet zoveel last van.
Van tevoren moest ik vernevelen en kreeg ik alvast een tablet tegen de misselijkheid.
Toen was het tijd om te gaan; richting OK. Dat was een lange tocht door het ziekenhuis heen met bed en al. Op de OK waren er allemaal mensen om me heen. Ik had mijn hoorapparaten nog in. Iedereen die zich kwam voorstellen deed netjes z’n mondkapje naar beneden, zodat ik ze kon spraakafzien, dat was wel prettig, zodat ik wist met wie ik te maken had.
Voor het infuus moest geprikt worden; ik sta er niet om bekend dat mijn aders moeilijk te prikken zijn, maar toen lukte het niet. Eerst in m’n ene hand, toen in m’n andere hand en toen toch weer terug in de eerste en het lukte. Maar ook in m’n andere hand zat een poging van het inbrengen van het infuus, dus dat ging lekker.
Na het inbrengen van het infuus ging het snel, ik ging onder het zeil. Erg prettig vind ik dat nooit, je voelt je arm helemaal koud worden, maar gelukkig is dat snel voorbij.
Zo’n 3,5 uur later werd ik wakker op de verkoeverkamer. Ik kreeg gelijk een ijsje, en dat ging er wel lekker in, na drie uur met ’n beademingsbuis. Toen moest ik wachten tot ik volledig bij was en opgehaald zou worden en dat was zo’n twee uur later. Terug op de afdeling kwamen m’n ouders al snel en ik voelde me heel helder. Niet net of ik paar uur onder narcose had doorgebracht. Enige bewijs daarvan was de tulband om m’n hoofd en een door druppelend infuus. Pijnstilling kwam er ook bij toegevoegd, dus ik had daar ook nog niet zoveel last van.
Ik moest in het begin onder begeleiding naar de wc, maar het bleek dat ik totaal niet duizelig was, waardoor ik al vrij snel zelfstandig kon gaan. Nu lag ik ook vlakbij de wc.
Wel gek, ik lag op de afdeling orthopedie, met allemaal oudere mensen die een heupoperatie of zo hebben gehad. Heel anders dan ik. Gelukkig begrepen ze wel dat ik hun gesprekken niet kon volgen en als mijn infuus leeg was en het alarm af ging (ik hoorde hem niet altijd), dan belden ze voor mij.
Wel gek, ik lag op de afdeling orthopedie, met allemaal oudere mensen die een heupoperatie of zo hebben gehad. Heel anders dan ik. Gelukkig begrepen ze wel dat ik hun gesprekken niet kon volgen en als mijn infuus leeg was en het alarm af ging (ik hoorde hem niet altijd), dan belden ze voor mij.
Die avond bleef ik helder, mijn zussen zijn ook nog langs geweest. En tegen de nacht is het tijd om te slapen, na alle controles en medicatie toegediend te hebben gekregen. Ik kon niet echt lekker slapen, ’t was warm in het ziekenhuis en ik kan ook geen goede houding vinden. En als je de kamer deelt met anderen is ’t ook lastig, want dan wordt er weer een lampje aangedaan. Of de verpleging komt binnen voor controles. Ik voel me dan de volgende dag ook wat meer geradbraakt en overdag lig ik wat meer te doezelen.
Vrijwel alles kan ik al zelfstandig, dus dat scheelt. De tweede dag is een beetje door komen, maar ook dat lukt wel. ’s Avonds blijkt m’n infuus niet goed te zitten. Die moet opnieuw worden gezet. Dat gaat wederom niet zo makkelijk, dus hij komt op een vreemde plek bij m’n elleboog te zitten. Maar niet nadat ik eerst op twee andere plekken ben geprikt en daar dikke blauwe plekken aan overhoud. Niet echt fijn, maar voor een nachtje nog wel te doen. Deze nacht slaap ik wat beter, maar nog steeds niet lekker. Wel is het iets rustiger.
Vrijwel alles kan ik al zelfstandig, dus dat scheelt. De tweede dag is een beetje door komen, maar ook dat lukt wel. ’s Avonds blijkt m’n infuus niet goed te zitten. Die moet opnieuw worden gezet. Dat gaat wederom niet zo makkelijk, dus hij komt op een vreemde plek bij m’n elleboog te zitten. Maar niet nadat ik eerst op twee andere plekken ben geprikt en daar dikke blauwe plekken aan overhoud. Niet echt fijn, maar voor een nachtje nog wel te doen. Deze nacht slaap ik wat beter, maar nog steeds niet lekker. Wel is het iets rustiger.
Gelijk al een hele waslijst met afspraken. Eind augustus is de aansluiting, dus dat wordt het volgende spannende moment.
Eerst nu maar eens rustig herstellen, want hoewel ik niet duizelig ben, voelt ’t wel anders. Vooral de narcose heeft impact gehad, daar ben ik nog erg moe van. Af en toe hoofdpijn, die ik gelukkig kan bestrijden met paracetamol.
Eerst nu maar eens rustig herstellen, want hoewel ik niet duizelig ben, voelt ’t wel anders. Vooral de narcose heeft impact gehad, daar ben ik nog erg moe van. Af en toe hoofdpijn, die ik gelukkig kan bestrijden met paracetamol.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten