Stap voor stap

Ik zit niet snel bij de pakken neer, maar af en toe heb ik toch van die momenten dat ik denk, nou kan het allemaal wel een keertje weer hoor!
Maar saai is het nooit zo. Afgelopen maanden heb ik noodgedwongen aan alle kanten rust moeten pakken.
Op een of andere manier was mijn pols zo overbelast geraakt dat er een ontsteking in kwam te zitten. Dit werd eerst niet herkend als ontsteking, maar werd gedacht dat er een breuk in zat. Niet dus... was ook al zo’n bijzonder verhaal overigens. Een breuk die geen breuk blijkt te zijn!

Maar goed, er zat een ontsteking in en er werd me gelijk een brace en minimaal zes weken rust voorgeschreven. Mijn werk, waar ik inmiddels volop aan de bak was, kon ik gewoon niet meer doen. Wel werd ik ingezet voor administratieve taken en dat vond ik weer wel leuk. Maar ja, daar kon ik ook niet elke dag mee vullen en ook lukte dat niet, omdat achter de computer zitten en typen bijna ondoenlijk was. Ik kwam dus stil te zitten als het ware. Voor iemand die niet goed is in stil zitten was dat een hele omschakeling. Gelukkig zat er ook een vakantie tussen en genoeg andere dingen, dus die tijd vloog op een gegeven moment wel voorbij. Maar ik heb echt wel mijn baalmomenten gehad. Verder kon ik alles, alleen die pols niet. Na aantal weken bleek het niet over te gaan en heb ik aangegeven dat er een injectie met corticosteroïden (ontstekingsremmer) toegediend mocht worden. Na de injectie had ik er veel meer pijn aan, dan gemak, maar na een aantal weken merkte ik weer verbetering.
Dus ik kon weer gaan opbouwen. Op mijn werk ben ik gestart met opbouwen, maar al na een week bleek ik weer volledig mee te kunnen gaan draaien. Enige wat niet goed zou lukken, was dingen waar kracht voor nodig is. Ook logisch, want de pols zolang niet gebruikt en de spieren waren zwakker geworden.

Helaas bracht zo’n tijd uit de running ook mee, dat ik niet meer ingepland kon. Toen ik weer ingepland kon worden, was er niet zoveel meer over... dus ja, dat was weer even een flink baalmomentje! Maar ik hoop toch snel weer te kunnen gaan meedraaien. En ondertussen houd ik de ogen open voor een werkplek waar dan ook....

Laat ik nu ook m’n opleiding eindelijk omgezet te hebben van voltijd naar deeltijd.
Dat was al heel lang m'n wens en dat kon maar niet. Ik ben gewoon veel te vroeg gestart; toen ik begon, kon ik niet in de deeltijd starten. Inmiddels kan dat wel, je kunt gewoon, als zij-instromer starten in de deeltijd. Als je maar een omgeving hebt waar je je opdrachten kunt uitvoeren. Ik kan dat, op mijn werkplek kan ik genoeg opdrachten uitvoeren.
Voor mijn vakantie was gesproken of ik misschien duaal kon gaan op mijn werk, maar dat is niet het geval. Is gewoon deeltijd geworden.
Begin ik afgelopen dinsdag op school, gaat er toch nog iets niet helemaal goed. Ergens was doorgegeven dat ik in de duale leerweg zat. Naar aanleiding daarvan was ik ingepland bij een vak, wat ik niet kon volgen. Je moest of een stageplek hebben, of een leer/werkplek. Nou ja, ik heb wel een werkplek, waar ik gewoon alles kan doen. Echt duidelijk werd het niet, maar ik hoefde dat vak niet te volgen. Ook werd me geadviseerd om wat minder vakken te volgen....
Oeps; zit ik niet op te wachten, ik heb een jaar vertraging opgelopen door allerlei omstandigheden en ik wil natuurlijk heel graag afstuderen. Eigenlijk wil ik versnellen, in plaats van langzamer gaan.

We gaan het zien; ik laat me niet klein krijgen. Maar ik had echt wel even een moment dat ik dacht, jemig, wanneer gaat het nou wél eens gewoon in één keer goed? Grappig is dat; als je uit de pas loopt, - bij wijze van spreken, dan weten scholen niet wat ze met je moeten beginnen. Maar ik houd hoop, ik heb tenslotte een studieloopbaanbegeleider die zich echt volledig voor me inzet.

En uiteindelijk: als ik niet op de gewone manier er kom, dan wel op een manier met allerlei omwegen en bochtjes en wat dan ook. Het is gewoon een kwestie van een heel lange adem hebben.
Ondertussen ga ik gewoon lekker verder met mijn dingen. Stap voor stap...