Nieuw werk

De titel zegt het al, nieuw werk.
Omdat ik op dit moment geen tot weinig school heb, werk ik. Ik heb twee banen, allebei op flex-basis, dus ik bepaal zelf m'n uren. Ideaal in combinatie met school! (Minder ideaal in combinatie met een uitkering... maar dat is een ander verhaal).

Twee banen en twee grote tegenstellingen. Het ene baantje, m'n grootste contract is bij een zorginstelling in mijn woonplaats. Een grote zorginstelling voor ouderen, met meerdere tehuizen en ik werk in de grootste en oudste tehuis.
Binnen dit tehuis zijn zeven afdelingen, waaronder twee revalidatie, drie PG (psychogeriatrische) afdelingen, en twee somatiek. Omdat ik flexwerker ben, kan ik ingezet worden op alle afdelingen. Ik heb een contract voor ongeveer 12 per week. Gemiddeld werk ik 15 uur per week.
Voor mij is dit pittig! Omdat ik elke keer op een andere afdeling terecht kom, is het elke keer ook weer wennen. Zoeken hoe alles werkt, heel veel verschillende collega's, veel verschillende clienten die ik nog lang niet allemaal ken. Ik leer ze wel kennen, maar het kost tijd. Soms draai ik weken geen dienst op een bepaalde afdeling en dan weer een paar keer achter elkaar. Het wisselt enorm. Voor mij is dat een aanslag op mijn zintuigen en mijn gehoor. Elke keer weer wennen aan nieuwe mensen en stemmen, wennen aan mondbeeld. Het is te doen, ik vind het werk leuk, maar ik moet het wel goed doseren. Op de ene afdeling krijg ik meer verantwoordelijkheid dan op de andere afdeling. Ene keer krijg ik een pieper in m'n handen gedrukt en ben ik er verantwoordelijk voor, andere keer loop ik gewoon mee (of achterna ;-)). Ik vind het wel heel leuk, veel afwisseling. Revalidatie leer ik heel veel van, maar ook op de PG-afdeling, waar ontzetten veel verschil in de stadia van dementie zit.
Ik kan zo genieten van het contact met de mensen! Het voordeel van het feit dat ik nooit hoef te rapporteren of verantwoordelijk ben voor de afdeling, is dat ik wat meer tijd met mensen heb. Ja  het is veel lopen, hollen en vliegen, (maar hee in de zorg houden we niet van stil zitten), maar na het middageten of voor het avondeten, heb ik vaak de meest rustige momenten en kan ik, afhankelijk van op welke afdeling ik werk, gezellig bij de mensen zitten praten. Op de PG-afdeling moet ik het anders aanpakken, want daar krijg je soms de meest bizarre verhalen te horen, of maar weinig.
Ik ben gek op muziek en daar maak ik gebruik van. Mooie van vandaag de dag is dat ik m'n telefoon altijd wel op zak heb en dus muziek nu altijd bij me heb. Een mooi moment vond ik, dat ik begon met zingen van oude nummers en zij dan invallen. Toen heb ik muziek opgezet, 'n oud nummer (en favoriet van mij)... een bescheiden vrouwtje, wat niets zei, begon toen met de tekst mee te zingen. Het hele nummer kende ze uit haar hoofd. Toen ik klaar was met m'n dienst, bedankte ze me met een dikke zoen, ze vond het geweldig! En kijk daar doe ik het voor! Dat maakt het gehol, gevlieg en die vijftig collega's die ik heb, weer goed!

Onlangs ben ik gestart met m'n tweede baan. Ik kreeg ze ongeveer in dezelfde periode aangeboden, maar deze baan is in een nieuw tehuis in mijn woonplaats. Alles is nieuw, moet nog worden opgezet etc. etc. Ik zou pas vorige week starten, maar door omstandigheden vroegen ze of ik eerder wilde beginnen. Wat een verschil! Er wonen nu nog maar een paar bewoners, maar het is een heel andere sfeer. Minder mensen, minder collega's,- ik werk nu meestal met een collega naast me- en veel meer rust. Kleinschalig en persoonlijke aandacht. Dat staat ook voorop hier, belangrijkste vraag is ook: hoe wil jij behandeld worden als je oud bent. Hoe wil jij wonen?

De tegenstellingen van mijn beide banen, maakt dat ik me erg bewust word van de zorg die hier in Nederland wordt geleverd en wat er allemaal bij komt kijken. En wat een verschil een klein beetje extra aandacht al kan maken.
Het is geen makkelijk werk, maar wel heel dankbaar werk. En als ik weer iemand blij heb kunnen maken, net een stukje extra heb kunnen betekenen, dan ben ik weer erg blij.

En o ja, m'n gehoor is geen probleem, dat wordt geaccepteerd! Wat fijn, ik kan en mag mezelf zijn met mijn beperking. Zo hoort het ook!