Social talk

Social talk... Ofwel wat ik noem "koetjes en kalfjes".
Ik ben geen koetje/kalfje kletser. Ik kan wel een hoop onzin kletsen (en doe dit ook graag), maar in een groep zal ik nooit de leiding nemen om een gesprek te beginnen of een groepsgesprek doen. Althans in een groep horenden, zal ik dit niet snel doen.

O ja, ik probeer wel te volgen wat er wordt gezegd, maar dat is voor mij al een uitdaging op zich.
Ik vind het net of ik een tenniswedstrijd aan het volgen ben, continue kijken naar de bal. Ik ben continue aan het kijken wie er aan het praten is. Op het moment dat iemand uit is gesproken en de volgende gaat praten, mis ik al een stukje, want ik moet eerst uitzoeken wie er praat.
Op deze manier een gesprek volgen is zeer vermoeiend.
Met iemand die naast me zit een gesprek voeren is niet zo moeilijk, want die zie ik en die hoor ik.

Het lijkt dan dus of ik niet sociaal ben of wil doen, maar het is meer dat ik het gewoon lastig vind. Communiceren in de horende wereld vind ik erg vermoeiend en het kost veel inspanning. Ik merk ook vaak dat als ik een gesprek begin waar meer mensen bij zijn, vaak iedereen meepraat. Vind ik niet erg hoor, maar dan is het voor mij kiezen: of ik volg het gesprek of ik voer zelf het hoogste woord en leid het gesprek. Ik loop tenslotte achter wat betreft de informatie binnen krijgen. Omdat het een hele puzzel is; je hoort wat, je ziet wat en je weet deels de context, dus dat moet in elkaar worden gepuzzeld. Daarbij mis ik dus wel eens een stukje.
Dat is best vermoeiend, vandaar ik dan ook liever zwijg. Ik luister liever.

Een op een communicatie gaat prima, zolang ik je goed kan zien en er weinig ruis is. Dan kan ik ook hele gesprekken voeren. Ik sta er wel voor open blijkbaar, want ik merk dat ik vaak in de trein, in de winkel of waar dan ook wordt aangesproken door anderen. Gewoon een alledaagse opmerking. Soms komen er best leuke gesprekken uit voort, in de trein bijvoorbeeld.
Soms vind ik het ook heerlijk om gewoon niet bewust te luisteren maar te kijken wat er gebeurd. Omdat ik er op getraind ben, zie ik vaak aan lichaamstaal wel wat er is. Misschien zelfs beter dan als je op je gehoor af gaat. Lichaamstaal zegt zoveel meer dan woorden alleen. Ik hoor ook de klank en intonatie. Dat is wel heel opvallend, ik kan vrij goed accenten herkennen (of eigenlijk, ik hoor dat iemand een accent heeft) en ik hoor ook vaak aan de stem hoe iemand zich voelt en kan ook de veranderingen in de stem waarnemen. Hierdoor heb ik, ook als ik een gesprek niet volg, wel in de gaten als de stemming omslaat bijvoorbeeld. Dat is wel weer leuk, om te merken hoe ik dan toch de dingen kan meekrijgen.

Maar die social talk? Dat blijft 'n ding! Ik ben er niet dol op, laat mij maar lekker toekijken. En als je toch een gesprek met me wil voeren, vind ik prima en hartstikke leuk, zolang ik je goed kan zien en je te volgen bent. Als je gebarentaal kunt, is het helemaal makkelijk en minder vermoeiend.
Het is geen onwil dat ik niet meepraat of zo stil ben in grote groepen. Het is een keus die ik maak. Ik moet mijn energie doseren.
Ik heb ook wel eens het verwijt naar m'n hoofd gehad dat ik niet sociaal ben. Nu was mijn interpretatie van sociaal ook anders dan van diegene die het me zei, maar ik ben er wel over aan het denken gegaan. Maar sociaal doen is ook vragen hoe het gaat en interesse tonen. Wil ik best doen hoor, kan ik ook zeker, maar ik moet ruimte en gelegenheid hebben om dat te doen. Ik wil dan graag de volledige aandacht, omdat het anders voor mij niet werkt. Dus daarom kan het zijn dat ik gewoon niets vraag, ik voel me dan niet "veilig" genoeg en niet "vertrouwd" genoeg om dat te doen. En inderdaad dat komt niet altijd sociaal over.

Ik vind het ook makkelijker om het te mailen of te appen, omdat ik dan weet dat ik het antwoord niet hoef te ontcijferen. Het staat er gewoon en dat kost geen inspanning.