Tolken

De vorige keer schreef ik een soort van gebruiksaanwijzing.

Dit geldt met name voor mijn dagelijkse communicatie. Op m’n werk, in de winkel, met vrienden, in een café, op een verjaardag of waar dan ook.

Mijn vriendenkring bestaat uit een mengeling; horend, doof, slechthorend, het zit er allemaal tussen. De communicatie verloopt over het algemeen wel goed, af en toe ontstaan er misverstanden, maar dat gebeurt ook bij horenden onderling.

In 2006 maakte ik voor het eerst kennis met een schrijftolk. Een supergoede schrijftolk ook nog! Hiervoor is het wel eens geopperd, maar toen was ik eigenwijs, ik had het niet nodig. Ik redde me toch wel met solo-apparatuur? En het feit dat het niet bekend was, speelde ook mee. Ik kon me er geen voorstelling van maken.

Tot dus die eerste keer met een schrijftolk. Wat een verademing. Ik kon alles gewoon meelezen, geweldig! En toen ging ik me er ook in verdiepen. Ik vroeg m’n leefuren aan, die kreeg ik. Begon ik met het inzetten van een schrijftolk. Ik vroeg ook m’n uren aan voor school. Was best een stap om een schrijftolk in te zetten, maar ik merkte dat ik er aan begon te wennen en dat het mij veel rust gaf.

Ik begon heel voorzichtig, steeds meer probeerde ik het uit te breiden.
Tolken gebarentaal waren voor mij nog geen optie.  Mijn gebarentaal leek nog nergens naar.  Ik kon het een beetje aflezen, maar de tolk moest een duidelijke mimiek hebben en een goed mondbeeld. Ik durfde daar nog niet op te vertrouwen.

Ik heb op een gegeven moment een cursus gebarentaal gevolgd en ik kwam in aanraking met steeds meer Dove mensen. Omdat ik wel heel visueel ben ingesteld, begon ik in een sneltreinvaart gebaren op te pikken. Ik ging het steeds meer en meer gebruiken in gesprekken.
Op een gegeven moment merkte ik dat ik ook tolken gebarentaal kon afzien en besloot ik op school tolken NmG in te zetten. Dit was het begin met het inzetten van tolken NmG. Ik kende er nog niet zoveel, dus was het ook zoeken naar welke tolken ik goed kon afzien en welke stijl ik prettig vind. Dat had wel tijd nodig. En hoe kom je er nou achter? Ja, gewoon in de praktijk. Als ik een tolk ontdekte die ik goed kon volgen, dan moest ik diens naam onthouden, want die moet ik dan zeker vaker vragen!

Eerst zette ik alleen tolken in op school en soms op stage. Voor tolken inzetten in prive sfeer was ik erg huiverig. Niet mijn ding, ik kon dat wel alleen af.

Toen ik m’n EHBO cursus ging volgen heb ik dit met een vaste tolk gedaan. Erg prettig!

Overigens; ik zie geen gebarentaal af, maar Nederlands ondersteund met gebaren. Ik kan wel gebarentaal, maar dit heeft een geheel eigen grammatica.
En omdat ik nog wel iets hoor van wat de spreker zegt, werkt het voor mij verwarrend. Daarom zet ik bij voorkeur een NmG tolk in. Zij vertalen vrijwel letterlijk de gesproken zin.
En ik? Ik zit er een stuk rustiger bij, ik kijk alleen naar de tolk. Wordt er door elkaar gepraat, dan grijpt meestal de tolk in, omdat ze dan niet meer kunnen vertalen. Ik vind het dat ook wel eens fijn. Ben ik niet degene die ingrijpt. (Ik grijp ook zelf in, als ik merk dat de communicatie niet goed verloopt, niet altijd de tolk zelf.) En ik ben er van verzekerd dat ik de communicatie kan volgen. Wat ik zo prettig vind aan tolken NmG is hun mimiek. Schrijftolken vind ik erg fijn om rustig mee te kunnen lezen, maar ik mis de mimiek. Ik had altijd de neiging om op te kijken en rond te kijken naar de gezichten. Omdat ik snel lees, miste ik de tekst ook niet zo heel snel.
Neemt niet weg dat ik schrijftolken ook ideaal vind! Zeker omdat de tekst dan te lezen is. Ik zet ze zelf vrij weinig in, maar ik heb er wel mee te maken.

Inmiddels zet ik al dik een jaar of zeven tolken NmG in. Zoals ik al schreef, eerst alleen op school. Op stages deed ik de vergadering nog zonder tolk. Bijeenkomsten deed ik nog zonder tolk. Ik kon het redelijk volgen, maar het kostte toch extreem veel inspanning. Maar de drempel om dan een tolk in te zetten was voor mij toch nog te hoog. Wat mij de drempel over trok, was dat iemand ooit een keertje aangaf, dat zij merkte dat ik in een overleg niet alles mee kreeg. Ik reageerde niet of te laat. Toen bedacht zij ook ineens, o ja Nirosha is slechthorend, daar komt het door. Zij zei ook tegen mij, als het voor jou prettig is om een tolk in te zetten, gewoon doen! Dan kun jij ook alles volgen.
Haar open houding maakte, dat ik dus de keer erop gewoon een tolk in heb gezet.
Yes! Weer een stap vooruit. Van te voren maakte ik altijd een inschatting van hoeveel mensen er waren en wie het waren. Dan bepaalde ik alsnog of ik een tolk inschakelde.

Maar toen ik die drempel over was, werd het steeds makkelijker om een tolk in te zetten, waar dan ook. Op vergaderingen, overleggen, ik wilde het gewoon kunnen volgen. Ook als ik een sollicitatiegesprek had, zette ik een tolk in. Alhoewel er vaak maar twee of drie mensen aanwezig waren, ik vind het belangrijk om de communicatie zo optimaal te laten verlopen. En zo ben ik er zeker van dat ik de benodigde informatie mee kan krijgen. Ik bedoel, als ik iets mis en ik heb dat niet gehoord, dan weet ik ook simpelweg niet, dat ik het heb gemist!
Hoe kun je nou vragen naar iets wat je nooit hebt gehoord?

Op een gegeven moment zette ik zelfs privé tolken in; naar een groot feest bijvoorbeeld.  Ik vind het niet erg om alleen te gaan en contacten leggen doe ik ook wel, maar het is altijd erg lastig te volgen. Zeker als mensen speeches gaan geven of iets gaan vertellen, dan ben ik al snel de draad kwijt. In het begin was ik huiverig, maar m’n vrienden vinden het geen probleem en dat is natuurlijk heel fijn.

Inmiddels kan ik tolken niet meer wegdenken uit mijn leven. Het maakt het leven voor mij een stuk rustiger en aangenamer,  wat betreft communiceren, want dat blijft gewoon een vermoeiende bezigheid. Ik heb nu zoiets van, waarom zou ik het mezelf moeilijker maken dan nodig? Ik heb de rust omdat ik naar een persoon hoef te kijken en op die manier volg ik ook wat er word gezegd. En daar gaat het om toch?! Dus als ik met een tolk aan kom zetten; het betekent alleen maar dat ik de communicatie zo belangrijk vind, dat ik een tolk inzet.

Ik krijg er niet altijd positieve reacties op hoor; ik maak regelmatig mee, dat mensen hadden gewild dat ik alleen kwam, zonder tolk! Dat kan men dan wel willen, maar dat doen we mooi niet. Ik leg dan altijd uit wat de reden is dat ik een tolk heb meegenomen. In sommige gevallen kan een tolk ook iets uitleggen, wat ik vaak een meerwaarde vind.



Follow my blog with Bloglovin