In het verleden heb ik twee opleidingen gevolgd, die ik door omstandigheden niet heb afgemaakt, maar in m'n achterhoofd is altijd blijven zitten dat ik dit ooit wilde gaan oppakken.
De omstandigheden die hiertoe hebben bijgedragen hebben onder meer te maken gehad met mijn gehoor.
Het was niet zo dat ik het allemaal niet kon, maar wel dat ik dingen op een andere manier oppakte dan een horende student. En dat werd zo vaak niet begrepen; er werd wel meegedacht hoe ik dingen kon aanpakken, maar het bleef allemaal heel oppervlakkig. En jarenlang op je tenen lopen breekt je op, dus een stap terug was destijds een heel logische keus. En daar heb ik geen spijt van gehad.
Toen ik m'n vorige opleiding had afgerond, had ik al in m'n hoofd zitten om te kijken of de opleiding tot verpleegkundige iets voor mij was. Ik werd razend enthousiast, het leek me een hele leuke opleiding, maar ook een opleiding die bij mij past. Maar ja, voor dat ik kon gaan beginnen zitten er wel wat haken en ogen aan. Hoe pak ik het aan als ik begin met de opleiding? Wat heb ik nodig en hoe kan ik er voor zorgen dat ik het krijg? En dat ik de opleiding zo optimaal mogelijk kan afronden? Daar was wel een voorbereidend gesprek voor nodig. Dat heb ik al zo snel mogelijk aangevraagd. Tijdens een van de voorbereidende gesprekken ging het er hard aan toe: er werden me dingen gevraagd, waar ik zelf het probleem niet van in zag; hoe ik het bijvoorbeeld ging doen in m'n werk, als mensen weigeren rekening met mij te houden, bijvoorbeeld als wijkverpleegkundige? Dat mensen geen geduld hadden om met mij rekening te houden en dat ik dan zo wel wat ging missen. Ik ben niet onrealistisch, ik weet waar ik tegen aan kan lopen, maar ik ben wel positief. Dus ik had zoiets van ja, dan kijken we wel hoe we dat kunnen gaan oplossen, vaak kan je best ver komen. Ik bleef standhouden. Natuurlijk het is ook bedoeld om uit te testen of ik het echt wil en er ook echt voor wil gaan. Dat wil ik zeker!
Aan het eind van het gesprek gaf ik aan dat er ook heel veel dove en slechthorende mensen zijn, die ook behoefte hebben aan een verpleegkundige, die hen begrijpt en die met hen kan communiceren op een manier die bij hen aansluit. En toen zag ik ineens heel hard een kwartje vallen! O ja, natuurlijk!
Ik was vastbesloten om me er in vast te bijten. Ik geef niet zomaar op. Dus inmiddels is m'n motivatiebrief verstuurd, m'n aanmelding in behandeling en de intake is afgerond. Nu is het afwachten of de opleiding mij wil aannemen.
Tijdens de intake van deze opleiding had ik een tolk meegenomen; de vragen bij de intake gingen ook geheel over hoe ik dat voor me zag met mijn beperking en hoe ik de lessen wilde gaan volgen, want ik had toch niet altijd een tolk? Nou juist dus wel. En hoe deed ik college's dan, met moeilijke woorden? Voorbereiden toch? Als er een powerpoint is, dan kan de tolk dit ook voorbereiden. En ik kan me niet voorstellen dat m'n klasgenoten wel al gelijk al die moeilijke woorden, - Latijnse namen en medische termen- kennen. Ja, ok, dat was ook weer zo. Nu is het afwachten; 25 mei is de dag waarop ik hoor of ik wel of niet aangenomen word voor deze opleiding.
Mocht het zo zijn dat ik er toch niet door kom, -wat ik zeker niet hoop-, dan heb ik me inmiddels ook aangemeld voor een tweede opleiding: namelijk social work. SPH (sociaal pedagogische hulpverlening en maatschappelijk werk in een). Deze wil ik in de deeltijdvariant doen.
Vandaag had ik een intake gesprek voor deze opleiding. Wow! Hij was zo positief; er werd niet naar mijn beperking gekeken, maar er werd gevraagd wat m'n vooropleidingen waren. Nou, dat was toch wel heel bijzonder hoor, daar moest even overleg over gevoerd worden. Wat blijkt: ik zou zeker in het tweede jaar, dan misschien wel in het derde jaar kunnen starten. Ik was zonder problemen al zo aangenomen voor deze opleiding. Nou dat vind ik heel positief, want ik kreeg het gevoel dat ik gewoon enkel en alleen om mijn kwaliteiten al ben toegelaten. Niets geen gezeur omdat ik niet goed hoor, ik had ook niet het gevoel dat ik moet gaan verdedigen dat ik hiervoor kies, nee totaal niet. En eh ja ik had een tolk mee. Zo kan het dus ook. Want ik ben meer dan alleen slechthorend, toch?!
Voor mij is m'n beperking niet een beperking, maar juist m'n kracht. Door m'n beperking doe ik de dingen die ik doe. Het maakt mij tot wie ik ben en wat ik doe. Klinkt dat een beetje afgezaagd en cliché? Toch is het zo.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten