Mijn leven staat de afgelopen tijd in het kader van keuzes maken.
Ik stel sneller mijn grenzen, omdat ik merk dat dit voor mij erg belangrijk is. Ik wil graag doen waar ik me goed bij voel en ben daarom ook geneigd om dingen, die ik niet belangrijk vind, en waar ik me niet goed bij voel, niet te willen gaan doen.
Ik hou van organiseren en doen, activiteiten organiseren is iets wat ik leuk vind. Maar ik vind nog veel meer leuk merk ik. Ik vind het leuk om mensen samen te brengen, iets te betekenen in het leven van anderen.
Ook merk ik dat ik steeds vaker de brug ben tussen andere mensen. Ik verbind mensen, door gewoon wat ik doe en organiseer. Dat is heel mooi.
Mijn opleiding is erg belangrijk voor mij, het heeft op een lager pitje gestaan, omdat ik toch moest herstellen van de gebeurtenis in Londen en alles wat daar achteraan kwam, maar inmiddels gaat dat de goede kant op.
De afgelopen tijd heb ik stage gelopen en ik heb een fijne en rustige plek, voor mezelf. Niet fulltime stage, maar gewoon rustig aan. En daardoor kom ik tot rust. Ik had een stressmoment omdat ik vastliep, maar door te communiceren merkte ik dat ik ook daar mee om kon gaan en het een plek kon geven. Dat was voor mij heel fijn.
Inmiddels heb ik voor mezelf heel duidelijk dat ik mijn opleiding volgend jaar niet meer wil vervolgen in de voltijd, maar in de deeltijd. Ik wil dolgraag de praktijk in. Hoe en wat, dat komt ook wel goed, want op een of andere manier komen er heel veel kansen op mijn pad. En dan ben ik toch wel gek, dat ik deze kansen niet grijp?
De vorige keer had ik het er over dat ik een sollicitatiegesprek had gehad, inmiddels is bekend wat daar uit is gekomen; ze konden me geen contract als verzorgende aanbieden, omdat ik dat diploma niet heb en dat is wel een vereiste, maar ze vonden mij zo’n goede indruk maken bij m’n sollicitatie dat ze me toch een kans wilden bieden. Nu word ik aangenomen als oproepkracht in opleiding, voor een proefperiode van drie maanden. Ook omdat ze willen gaan kijken hoe dat in z’n werk gaat met mijn gehoorbeperking.
Dat begrijp ik wel, want het is allemaal nieuw. Ik ben erg benieuwd hoe dat gaat, maar ben zeker van plan om mijn beste beentje voor te zetten. Het kan misschien toch een baan opleveren.
Daarnaast heb ik over een paar weken ook een gesprek voor een ander bijbaantje. Daar ben ik ook wel weer heel benieuwd naar! Ik heb er vertrouwen in en het komt helemaal goed!
Ik stel sneller mijn grenzen, omdat ik merk dat dit voor mij erg belangrijk is. Ik wil graag doen waar ik me goed bij voel en ben daarom ook geneigd om dingen, die ik niet belangrijk vind, en waar ik me niet goed bij voel, niet te willen gaan doen.
Ik hou van organiseren en doen, activiteiten organiseren is iets wat ik leuk vind. Maar ik vind nog veel meer leuk merk ik. Ik vind het leuk om mensen samen te brengen, iets te betekenen in het leven van anderen.
Ook merk ik dat ik steeds vaker de brug ben tussen andere mensen. Ik verbind mensen, door gewoon wat ik doe en organiseer. Dat is heel mooi.
Mijn opleiding is erg belangrijk voor mij, het heeft op een lager pitje gestaan, omdat ik toch moest herstellen van de gebeurtenis in Londen en alles wat daar achteraan kwam, maar inmiddels gaat dat de goede kant op.
De afgelopen tijd heb ik stage gelopen en ik heb een fijne en rustige plek, voor mezelf. Niet fulltime stage, maar gewoon rustig aan. En daardoor kom ik tot rust. Ik had een stressmoment omdat ik vastliep, maar door te communiceren merkte ik dat ik ook daar mee om kon gaan en het een plek kon geven. Dat was voor mij heel fijn.
Inmiddels heb ik voor mezelf heel duidelijk dat ik mijn opleiding volgend jaar niet meer wil vervolgen in de voltijd, maar in de deeltijd. Ik wil dolgraag de praktijk in. Hoe en wat, dat komt ook wel goed, want op een of andere manier komen er heel veel kansen op mijn pad. En dan ben ik toch wel gek, dat ik deze kansen niet grijp?
De vorige keer had ik het er over dat ik een sollicitatiegesprek had gehad, inmiddels is bekend wat daar uit is gekomen; ze konden me geen contract als verzorgende aanbieden, omdat ik dat diploma niet heb en dat is wel een vereiste, maar ze vonden mij zo’n goede indruk maken bij m’n sollicitatie dat ze me toch een kans wilden bieden. Nu word ik aangenomen als oproepkracht in opleiding, voor een proefperiode van drie maanden. Ook omdat ze willen gaan kijken hoe dat in z’n werk gaat met mijn gehoorbeperking.
Dat begrijp ik wel, want het is allemaal nieuw. Ik ben erg benieuwd hoe dat gaat, maar ben zeker van plan om mijn beste beentje voor te zetten. Het kan misschien toch een baan opleveren.
Daarnaast heb ik over een paar weken ook een gesprek voor een ander bijbaantje. Daar ben ik ook wel weer heel benieuwd naar! Ik heb er vertrouwen in en het komt helemaal goed!
En weet je: al sluit ik ergens een deur, ergens anders komen
weer nieuwe kansen en uitdagingen op mijn pad. Nee, ik zit niet stil hoor. Ik
heb genoeg leuke projecten, activiteiten etc. op de stapel staan. En daar word
ik blij van!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten